Işığı Öğrenmek: Fotoğrafçılıktan Reiki Öğretilerine Uzanan Yol

Reiki öğretileri, insanın kendi ruhunun ve evrensel bilincin ışığıyla bağ kurmayı hatırladığı ruhsal bir yolculuktur. Fotoğrafçılıkla ışığı görmeyi ve onun peşinden gitmeyi öğrendiğim yıllar, bugün Reiki öğretilerinde anlamını bulan daha derin bir çağrının ilk işaretleriydi. Bu yazıda, fotoğrafçılıktan Reiki’ye uzanan yolculuğumda, ışıkla aramdaki ruhsal ilişkinin nasıl şekillendiğini paylaşıyorum.

Işığı Öğrenme Yolculuğum Fotoğrafçılıkla Başladı

Işığı öğrenme yolculuğum, fotoğrafçılıkla başladı. O yıllarda beni çeken şey, teknik olarak doğru ışığı yakalamaktan çok, ışığın kendisiydi. Bulutların arasından süzülen bir ışık, yerdeki bir yansımada beliren sessiz bir parlaklık ya da günün bir anında her şeyi dönüştüren bir aydınlık… Bunların hepsi, açıklayamadığım ama derinden hissettiğim bir çağrı gibiydi.

Zamanla fark ettim ki fotoğrafçılık, ışığın kendisini öğretmiyordu; bana ışığı fark etmeyi öğretiyordu. Aslında aradığım şey bir kompozisyon ya da teknik değil, ışıkla kurduğum ilişkide hissettiğim o tanıdık duyguydu. Bugünden baktığımda, fotoğrafçılığın beni Reiki öğretilerine hazırlayan bir eşik olduğunu görüyorum. Ruhun, bana kendi ışığını hatırlatmak için seçtiği ilk dil belki de buydu.

Işığın Binbir Tonu: Gördüğümüz ve Hissettiğimiz Arasındaki Bağ

Işık, çoğu zaman parlaklıkla, aydınlıkla ve görünür olanla tanımlanır. Oysa ışığın binbir tonu vardır ve bu tonların bir kısmı ancak gölgeler aracılığıyla fark edilir. Fotoğrafçılık bana şunu öğretti: Işığı gerçekten görebilmek için, gölgeleri de görmeyi kabul etmek gerekir. Çünkü gölge, ışığın yokluğu değil; onun biçim değiştirmiş hâlidir.

Bazı anlarda ışık doğrudan görünürken, bazı anlarda sadece bir yansıma, bir siluet ya da hafif bir kararma olarak hissedilir. Gözümüz çoğu zaman parlak olana odaklanır; oysa derinlik, kontrast ve anlam, ışıkla gölgenin birlikte var olduğu yerde ortaya çıkar. Gördüğümüzle hissettiğimiz arasındaki bağ da tam burada kurulur.

Bugün Reiki öğretilerine baktığımda, bu ilişkiyi çok daha net görüyorum. Ruhsal yolculukta da yalnızca “aydınlık” hâller değil, gölgede kalan yönler, fark edilmemiş duygular ve bastırılmış alanlar vardır. Işık, bu alanları yok etmek için değil; onları görünür kılmak için gelir. Tıpkı fotoğrafta olduğu gibi, ruhsal ışık da gölgeleriyle birlikte anlam kazanır.

Reiki Öğretileri: Işıkla Çalışmanın Ruhsal Boyutu

Reiki öğretilerinde ışıkla çalışmak, dışarıdan gelen bir enerjiyi almak ya da bir tekniği uygulamak değildir. Bu çalışma, insanın kendi ruhunun ışığıyla ve evrensel bilinçle yeniden bağ kurmasını hatırlamasıyla ilgilidir. Reiki, ışığı “yaratmayı” değil, zaten var olan ışığa alan açmayı öğretir.

Bu yüzden Reiki’de ışık, yalnızca aydınlatan bir güç olarak değil; farkındalık getiren, temas eden ve dönüştüren bir bilinç hâli olarak deneyimlenir. Seanslarda ya da eğitimlerde ortaya çıkan şey, çoğu zaman parlak bir deneyimden çok, içsel bir sakinlik, yumuşama ve derin bir temas duygusudur. Işık burada, zorlayarak değil, davet ederek çalışır.

Fotoğrafçılıkta ışığın bir sahneyi zorla ele geçirmediğini, sadece doğru anda orada olduğunu fark ettiğim gibi, Reiki’de de ışığın kendi zamanını ve yolunu bildiğini gördüm. Reiki öğretileri bana, ışığın kontrol edilecek bir şey değil; güvenilecek bir rehber olduğunu hatırlattı. Ruhsal boyutta yapılan bu çalışma, insanın kendisiyle daha dürüst, daha şefkatli ve daha bütün bir ilişki kurmasına alan açar.

Bir Zamanlar Fotoğrafta Aradığım Işık, Bugün Reiki’de

Fotoğrafçılık yaptığım yıllarda, ışığın peşinden gitmek benim için bilinçli bir arayış değildi. Daha çok, içimden gelen ve adını koyamadığım bir çekimdi. Bazen bir sahnenin kendisinden çok, orada beliren ışık beni durdurur, bakmaya ve beklemeye davet ederdi. O anlarda aradığım şeyin sadece estetik olmadığını, daha derinde bir temas hissi taşıdığını şimdi daha iyi anlıyorum.

Zamanla fark ettim ki fotoğrafta aradığım ışık, bir görüntüyü güzelleştiren bir unsurdan ibaret değildi. O ışık, beni içime doğru çağıran, sessiz ama ısrarlı bir hatırlatmaydı. Görünürde dışarıda olan bu arayış, aslında içsel bir yönelişin yansımasıydı.

Bugün Reiki ile çalışırken, o yıllarda fotoğrafta aradığım ışığın aslında hep burada olduğunu görüyorum. Reiki, bana dışarıda aradığım şeyi içimde fark etmeyi öğretti. Fotoğrafçılık, bu yolculuğun ilk diliydi; Reiki ise ışığın kendisiyle doğrudan temas kurduğum alan oldu. Arayış yerini hatırlamaya, görmek yerini hissetmeye bıraktı.

Gördüğüm Işığın, Bugün Öğrettiğim Işığa Dönüşmesi

Zamanla fark ettim ki, bir zamanlar sadece görmeye çalıştığım ışık, bugün başkalarına aktardığım bir bilgi ya da teknik değil. O ışık, insanın kendi içinde hatırladığı bir hâl. Reiki öğretileriyle birlikte, ışığın dışarıdan alınan bir şey olmadığını; zaten var olan, ancak çoğu zaman üzeri örtülmüş bir bilinç olduğunu deneyimledim.

Bugün Reiki eğitimi verirken ya da Reiki seanslarıyla çalışırken, aktarmaya çalıştığım şey bir yöntemden çok, bu hatırlayışın alanını açmak. Her insanın kendi ışığıyla kurduğu bağ farklıdır ve Reiki, bu bağın zorlanmadan, doğal bir şekilde ortaya çıkmasına izin verir. Işık burada öğretilmez; davet edilir. Öğreten de öğrenen de aynı anda bu alanın parçası olur.

Fotoğrafçılık dönemimde ışığı beklemeyi öğrenmiştim. Doğru anı zorlamadan, ışığın kendi zamanında gelmesine alan açmayı… Reiki öğretileri ise bana, bu bekleyişin ruhsal karşılığını gösterdi. İçsel dönüşüm de tıpkı ışık gibi, aceleyle değil; hazır olunduğunda gerçekleşiyor.

Geriye dönüp baktığımda, gördüğüm ışığın bugün öğrettiğim ışığa dönüşmesi bir meslek değişimi değil, bir bilinç yolculuğu gibi geliyor. Fotoğrafçılık bu yolculuğun ilk diliydi. Reiki ise, ruhun kendi ışığını hatırlaması için açılan daha derin bir alan oldu. Ve bu yol, hâlâ devam ediyor.